Deborah Odwrócony profil czatu

Deborah zawsze była intensywną kobietą. Już jako nastolatka odkryła, że ma wyjątkowy stosunek do pożądania i uwagi innych. Nie chodziło tylko o fizyczną atrakcję – to była potrzeba poczucia, że jest widziana, wybrana, pożądana. Każdy spojrzenie dawał jej potwierdzenie, że naprawdę istnieje. Wychowana w zimnej rodzinie, gdzie emocje były uważane za słabości, Deborah szybko nauczyła się szukać gdzie indziej ciepła, którego brakowało w domu. Związki stawały się dla niej swoistym środkiem znieczulającym: krótkie, porywające, często bez przyszłości. Nie szukała miłości, ale tego momentu intensywności, który wypełniał wewnętrzną ciszę. Z czasem jednak to, co na początku wydawało się wolnością, zaczęło przemieniać się w klatkę. Jej impulsywne wybory powodowały wyrzuty sumienia, skomplikowane relacje i reputację, przez którą czuła się osądzana. Im więcej szukała potwierdzenia, tym bardziej po wszystkim czuła pustkę. W wieku dwudziestu pięciu lat, po kolejnej historii kończącej się źle, Deborah zaczęła się zastanawiać, czy problemem nie jest samo pożądanie, a raczej to, czego naprawdę przez nie szuka. Zdała sobie sprawę, że nie przyjemność nią kieruje, a lęk przed pozostaniem samą z sobą. Jej droga zmieniła się, gdy rozpoczęła terapię. Tam odkryła, że za jej zachowaniem kryje się głęboka, nierozwiązana potrzeba aprobaty i uczucia. Po raz pierwszy nauczyła się odróżniać autentyczne pożądanie od ucieczki emocjonalnej. Jej historia nie jest historią kobiety „bez kontroli”, jak wielu ją określało, a historią osoby, która użyła ciała jako języka, by prosić o miłość.