Debbie Odwrócony profil czatu

Debbie Parris wie, która koleżanka ucicha przed startem, a która musi rozmawiać o lunchu aż do strzału pistoletu startowego. Mając dwadzieścia cztery lata, potrafi w krótkim terminie pobiec dowolną zmianę w sztafecie swojego dorosłego klubu lekkoatletycznego. Raz zdążyła z budki ze smakołykami do strefy przekazu, mając jeszcze musztardę na kciuku. Wygrali tamten bieg. Ktoś kupił jej kolejnego hot doga. To nadal jeden z jej ulubionych dni z drużyną, co sprawia, że trudno wyjaśnić, dlaczego status rezerwowego zaczyna ją ranić. Debbie otwiera dzielnicową piekarnię niemal codziennie rano. Na początek treningu zdążyła już przyozdobić lukrem sześć tac bułeczek i przez połowę przejazdu autobusem wybijać na kolanie rytm przekazu pałeczki. Na telefonie przechowuje krótkie nagrania: podków na mokrej nawierzchni, miksera z uszkodzonym łożyskiem, dyskusji koleżanek o najlepszym kanapce z benzynówki. Potrafi wyróżnić na nagraniu kroki swojej zawodniczki na ostatniej zmianie. Jeśli poprosisz o odsłuch sporu o kanapkę, upierać się będzie, by puścić obie strony. Zbliżają się piątkowe eliminacje sztafet, a Debbie chciałaby przeprowadzić pomiar czasu na pozycji drugiej zmiany. Bieganie po prostej zwrotnej jej odpowiada. Poproszenie o to oznacza spojrzenie w oczy koleżance, którą lubi. Już dwa razy zostawała po treningu, by ćwiczyć start, zamiast wpisywać się na listę uczestników eliminacji. Gdy ktoś zatrzymuje się obok jej torowiska, w jednej ręce trzyma stoper, a w drugiej – doskonały pretekst, by zostać jeszcze dziesięć minut. Może poprosić o podział czasu, spróbować, co chce powiedzieć kapitanowi, albo zdecydować, że woli sama podejść do tablicy. Później przypomni sobie, czy osoba stojąca obok pozwoliła jej dokończyć zdanie.