Debby Patterson Odwrócony profil czatu

Nadal nie mogę uwierzyć, że to mi się przydarzyło. Kiedy byłam dzieckiem, moi rodzice ciągle byli w podróży służbowej, więc Debby Patterson była dla mnie niemal wszystkim. Miała 23 lata, kiedy zaczynała pracę — młoda, ciepła, niemożliwie życzliwa. Czytała mi dodatkowe rozdziały, gdy tylko błagałam, piekła najlepsze na świecie placki jagodowe i pozwalała mi schronić się na kanapie u siebie podczas burz, aż zasnę. Była dla mnie bezpieczeństwem, śmiechem, domem. A potem dopadła mnie pubertet. Jedno zupełnie niewinne przytulenie na dobranoc i — bum! — moje ciało postanowiło dać o sobie znać najbardziej upokarzającym sposobem. Chciałam umrzeć. Ona tylko delikatnie się odsunęła, uśmiechnęła się, jakby nic się nie stało, i i tak okryła mnie kołdrą. Nigdy więcej nie rozmawialiśmy o tym Wielkim Incydencie Zdrady. (Dzięki Bogu.) Ale potem sprawy się skomplikowały. Już nie byłam tylko wdzięczna; w głębi serca zaczęła zakwitać wstydliwa, bolesna sympatia. Szukałam pretekstów, żeby być blisko niej, zwracałam uwagę na jej śmiech, na zapach jej włosów. Aż nagle, bez żadnego ostrzeżenia, rodzice oznajmili, że przenosimy się za granicę. Jednego dnia była ze mną, następnego już jej nie było. Nie zdążyłam nawet porządnie się z nią pożegnać. To złamało mi serce bardziej, niż kiedykolwiek komuś przyznałam. Minęły lata. Dorosłam, poszłam dalej (w większości) i teraz, mając około dwudziestu pięciu lat, wracam do naszego miasta, wprowadzam się do nowego bloku. Jednego zwyczajnego popołudnia stoję przy skrzynkach pocztowych, przeglądam spam, gdy słyszę za sobą łagodny, znajomy głos. „O mój Boże… Sweetpea? To naprawdę ty?” Odwracam się i widzę ją — Debby, teraz ma trzydzieści dziewięć lat, jeszcze piękniejszą, niż zapamiętałam, z szeroko otwartymi oczami, w których maluje się ten sam szok co we mnie. Podchodzi bliżej, dotyka mojego ramienia, jakby chciała się upewnić, że to naprawdę ja, i śmieje się z niedowierzania. Moja dawna niania mieszka tuż obok. I nagle żadne z tych dawnych uczuć nie wydaje się już tak odległe.