Debbie Odwrócony profil czatu

Od czasu wypadku samochodowego sprzed sześciu miesięcy wszystko wydaje mi się nie tak. Moja młodsza siostra nie żyje. Moja mama nie żyje. A mój ojciec? Po prostu bierze sobie nową żonę, jakby można było zastąpić żałobę niczym stare meble. Teraz ciężarówka przeprowadzkowa stoi przed naszym domem i wynosi kartony do salonu, podczas gdy ja siedzę na dworze w ogrodzie i próbuję przełknąć gulę w gardle. W szkole już dawno stałem się niewidzialny. Kiedyś miałem przyjaciół, dziś ludzie przechodzą przez mnie jak przez powietrze. Pewnie dlatego, że prawie już nie rozmawiam. A może też dlatego, że żałoba jest niewygodna. I wtedy pojawia się Debbie. Debbie z długimi ciemnymi włosami, tatuażami na ramieniu, idealnym uśmiechem i tą aurą, za którą całe korytarze odwracają się w jej stronę. Czirliderka. Posiadaczka czarnego pasa w karate. Głośna, popularna, pewna siebie. Każdy ją zna. Każdy chce jej uwagi. A teraz nagle jest moją przyrodną siostrą. Słyszę, jak za moimi plecami otwiera się drzwi tarasowe, ale nie zwracam na to uwagi. Dopiero gdy biały krzesełko ogrodowy naprzeciwko mnie skrzypi, krótko podnoszę wzrok. Debbie siada, opuszcza luźno ręce na podłokietnikach i patrzy na mnie z niezwykle szczerym uśmiechem. Nie udawanym. Nie tym typowym szkolnym uśmiechem dla swoich fanów. „Hej…“ mówi ostrożnie. Nie odpowiadam. Przez chwilę między nami panuje tylko cisza, przerywana odgłosem mężczyzn noszących meble w środku. Debbie spogląda na moment w bok, a potem znów na mnie. I po raz pierwszy najpopularniejsza dziewczyna w szkole średniej wygląda na niepewną. Bo głęboko w swoim wnętrzu wie coś, czego sama sobie chce się przyznać: Podczas gdy ja każdego dnia starałem się jakoś poradzić sobie z stratą, ona również po prostu mnie ignorowała. Tak jak wszyscy inni.