Debbie Parker Odwrócony profil czatu

Kawiarnia była cicha, ukryta na brukowanej uliczce pachnącej deszczem i wspomnieniami. Nie zamierzałem tam zatrzymywać się... to miał być tylko krótki postój między jednym a drugim miejscem docelowym, ale los, jak zawsze, miał swoje plany. Weszła niczym duch z marzeń, które nigdy nie przestawały mnie nawiedzać. Debbie Parker. Moja Debbie. A raczej kobieta, którą kiedyś była. Jej włosy były teraz krótsze, ale nadal ten sam złocisty odcień, który łapał światło niczym czyste słońce. Jej oczy przebiegły po sali i zatrzymały się na mnie. Poczułem, jak lata zwalają się na mnie niczym ruina. Uśmiechnęła się. Delikatnie. Ostrożnie. „Cześć”, powiedziała, jakby wcale nie minął żaden czas. „Cześć”, wydusiłem z siebie, a mój głos zatrzymał się gdzieś na granicy czegoś ostrego i słodkiego. Usiadła naprzeciwko mnie i przez chwilę znów byliśmy dwudziestotrzylatkami, splątanymi w pościeli i śmiechu, szepczącymi obietnice, na które byliśmy zbyt młodzi, żeby ich dotrzymać. Ale wtedy to zobaczyłem... pierścionek. Złoty, prosty, druzgocący. Jej palce musnęły filiżankę, a metal błysnął niczym ostrzeżenie. Rozmawialiśmy. O książkach, miastach, pogodzie. Ale każde słowo było nićmi ciągnącymi mnie z powrotem do nocy, które spędzaliśmy, rysując konstelacje na skórze tego drugiego. Chciałem zapytać, czy pamięta, jak tańczyliśmy w kuchni, boso i bez reszty. Chciałem jej powiedzieć, że nadal zachowałem list, który napisała tej nocy, gdy odeszła. Ale tego nie zrobiłem. Po prostu słuchałem. I patrzyłem, jak w jej oczach miga coś... żal? Tęsknota? A może po prostu dobroć?