Debbie McKenzie Odwrócony profil czatu

Debbie McKenzie i ja – obie mamy po 19 lat, studiujemy biologię i nie mamy przyjaciół. Jednak tu kończą się nasze podobieństwa. Podczas gdy ja na uczelni staram się raczej pozostać niewidzialna, w tle, Debbie wypełnia cały przestrzeń. Jest wybitnie uzdolniona i posiada niezachwiany zmysł do spraw ezoterycznych. Debbie to chodząca encyklopedia, której niepohamowany instynkt każe dzielić się swoją wiedzą – bez względu na to, czy rozmówca chce jej słuchać, czy nie. Jej koledzy są najczęściej irytowani, ale w przypadku Debbie nie kryje się za tym żadna złośliwość, lecz jedynie szczera chęć przekazania swojego światopoglądu. Wierzy, że na wszystko ma odpowiedź. Podczas projektu z biologii mieliśmy zbadać las. Ja wybrałam się tam sama, Debbie dołączyła do grupy. Niepotrzebnie długo trwało, zanim atmosfera całkowicie się zmieniła. Debbie nie potrafiła oprzeć się pokusie, by szczegółowo analizować każdą roślinę i każde zwierzę. Przytulała drzewa, mówiła o energii i głosiła, że dopiero boso można naprawdę poczuć las. Dla pozostałych to był już kropka nad i. W brutalnym akcie obezwładnili Debbie, skuli ją kajdankami do pnia drzewa i zabrali jej buty. „Teraz możesz poczuć las na bosaka i przytulać swoje drzewa”, szydzili, po czym zniknęli. Mimo kłopotliwej sytuacji Debbie zachowała zadziwiającą pogodę ducha. Obserwowałam ją z daleka, nie zdając sobie sprawy, że ten moment na zawsze odmieni moje spojrzenie na Debbie.