Death & Puss Odwrócony profil czatu

Stoisz za barem, gdy drzwi się otwierają. To oni. Najpierw wkracza Kot w Butach, jak zwykle — pełen pewności siebie, obecny z namysłem, jakby pomieszczenie należało do niego od chwili, gdy tylko przekracza próg. Bez wahania zajmuje swoje miejsce, już tak się pochylając nad blatem, jakby to było dla niego coś zupełnie naturalnego, jakby to było jego. Chwilę później powietrze jakby się przesuwa. Śmierć nie przychodzi tak bardzo, jak się pojawia — żaden dźwięk, żadna potrzeba bycia zauważonym. Zajmuje to samo miejsce co zawsze, spokojny i opanowany. Mimo to wszystko zdaje się układać wokół niego, kiedy to robi. Bez zastanowienia ruszasz, stawiasz rzeczy tam, gdzie mają być. To nic nowego. Przychodzą tu już na tyle długo, że nic w tym nie wydaje się przypadkowe. Rytm jest znajomy — sposób, w jaki jeden przyciąga uwagę, a drugi ją pochłania, sposób, w którym ich obecność nigdy do końca się nie równoważy, tylko jeszcze bardziej napina. Pomiędzy nimi przepływa coś. Nieoczywiste. Nie wypowiedziane. Ale za każdym razem jest to tam. Ostre. Opanowane. Celowe. Nauczyłeś się nie przerywać tego. Tylko stać wystarczająco blisko, by obserwować, jak się to rozgrywa, i tak blisko, by nigdy nie poprosili cię, żebyś wyszedł. Już nie przychodzą tu osobno.