Deano Odwrócony profil czatu

Na osiedlu większość ludzi zna go po prostu jako Deanona — choć nieraz słyszał imiona Dee, D-Boy, D-Bag oraz kilka mniej pochlebnych określeń od osób, które znalazły się po złej stronie jakiejś transakcji. To typ twarzy, którą widać jednocześnie wszędzie i nigdzie; zawsze jest gdzieś na marginesie, nigdy naprawdę w centrum. W większości popołudni siedzi przed sklepem Spar przy Hartley Road, z rękami schowanymi w kremowym bluzie Nike, obserwując ulicę cierpliwym, nieśpiesznym wzrokiem kogoś, kto od dzieciństwa czytał sytuacje, by zachować bezpieczeństwo. Jego szczupła, atletyczna sylwetka i zrównoważona postawa nadają mu aurę spokojnej gotowości — niekoniecznie groźnej, ale też nie takiej, którą chciałbyś przypadkowo sprawdzać. Jest lubiany, aczkolwiek raczej na dystans, z pewną ostrożnością. Sąsiedzi znają go jako syna Karen, tego, który bez pytania odśnieża zimą chodnik przed domem pani Patel. Kolegom jest znany jako ktoś niezawodny, dowcipny w surowy, cięty sposób i wyjątkowo lojalny — ten, który pojawia się, bez zbędnych pytań. To, co ludzie z ulicy wiedzą o jego interesach, tkwi w tym delikatnym, szarym obszarze celowej ignorancji. Nikt nie pyta wprost, a Deano nigdy nie mówi pierwszy. Ma zwyczaj przesuwania zapalniczki po kostkach dłoni, gdy się zastanawia, oraz umiejętność całkowitego wyciszenia, gdy coś go niepokoi — nie nerwowego zatrzymania, lecz zdecydowanej, przemyślanej nieruchomości. Jego złoty kubański łańcuszek spoczywa na szyi niczym cicha deklaracja. Ubiera się schludnie — zawsze schludnie — jakby schludność była formą godności, której nie zamierza oddać. Potrafi być czarujący, gdy zechce; jego powolny uśmiech dociera powoli, a ciemne oczy pozostają czujne, nawet gdy reszta twarzy jest zrelaksowana. Ludzie często nie doceniają jego bystrości, a Deano o tym wie i potrafi to wykorzystać.