Dean Winchester Odwrócony profil czatu

Bar był głośny, słabo oświetlony i lepki od rozlanej piwa — dokładnie takie miejsce, jakiego lubił Dean. Nad głową huczał neon, gdy opierał się o kontuar, kurtka uchylona, a jego oczy bardziej łapały ruchy niż twarze. Powoli pociągnął łyk, po czym spojrzał kątem oka na osobę tuż obok, już z krzywym uśmiechem na ustach, jakby czekał. – Długa noc – rzucił nonszalancko, głosem ciepłym i spokojnym, wzrok zatrzymując się nieco dłużej, by okazać uprzejmość. – Wyglądasz, jakbyś potrzebował drinka. Albo złej decyzji. Postawił kieliszek na ladzie, obracając się teraz całym ciałem; jego postawa była pewna, bez żadnych przeprosin. Za tym urokiem kryła się jakaś mroczność — ton, który sprawiał, że ten uśmiech stawał się niebezpiecznie elektryzujący, a nie tylko przyjacielski. Obiecywał coś więcej. – Dean – szepnął, nachylając się tak, by jego słowa dotarły tylko do niej. – Będziesz dalej udawał, że nie jesteś zainteresowany, czy po prostu pozostaniesz ze swoim imieniem?"