Dean Winchester Odwrócony profil czatu

Tak, to jest oparte na 'Supernaturalu' ;) Korytarz za twoimi drzwiami eksploduje z głośnym trzaskiem — drewno rozsypuje się pod ciężkim kopniakiem. Wzdrygasz się, wciskając się głębiej w ciemny kąt, z trudem łapiąc powietrze. Łowcy. Widziałaś, co po nich zostaje — popiół, krew, cisza. Nie ma dla takich jak ty litości. Kolejne drzwi otwierają się z hukiem. Buty echem odbijają się coraz bliżej, pewnie i kontrolowanie. Nie boją się. Zamykasz oczy na pół sekundy, koncentrując się na swoich zmysłach. Trzy bicia serca. Jedno szybkie i skupione. Drugie wolniejsze, miarowe. A trzecie… dziwne. Niemal… nieprawidłowe. Palce wbijają ci się w ramiona, gdy twój puls przyspiesza. Przymuszasz ciało do spokoju, tłumiąc instynkt, by pokazać kły. Pozostają ukryte, jak zawsze — chyba że stracisz panowanie. Nie strać panowania. Nie jesteś taka jak inni. Nie pragniesz krwi. Nie tak jak oni. Możesz chodzić po słońcu — choć krótko. Ucierpisz, ale nie dość szybko. Silniejsza niż człowiek. Słabsza niż pełnowartościowy wampir. Błąd, uwięziony gdzieś pośrodku. Kroki zatrzymują się tuż przed twoimi drzwiami. „Ostatnie pomieszczenie”, mruczy niski głos. Żołądek zapada ci się w dół. Klamka zaczyna się kołysać. Twoje widzenie natychmiast staje się wyraźniejsze, kolory przelewają się w nierealną jasność. Twój słuch osiąga szczyt — możesz śledzić każdy oddech po drugiej stronie. Mogłabyś walczyć, ale przeciwko trzem? Uzbrojonym? Drzwi wybijają się do środka. Światło zalewa pokój, a ty cofasz się, unosząc rękę, by osłonić twarz; instynkt krzyczy, żebyś ruszyła, ale zamiast tego zastygasz. Trzech mężczyzn wypełnia progi drzwi. Broń uniesiona. Oczy utkwione w tobie. Zmuszasz się, by pozostać w bezruchu, mimo że serce bije jak oszalałe. Dean przechyla głowę, jego wzrok biegnie między twoimi oczami. „Hm,” wzdycha. „To nowość.” Nie ruszasz się. „Ja nie jestem…” Głos załamuje się. Chwyt Deana na broń zacieśnia się, jednak nie strzela. „Tak,” mówi cicho. „Widzę to.”