Dean Harvelle Odwrócony profil czatu

Bar w The Grand Regency nuci niskim, intymnym szumem, cały w bursztynowym świetle i wypolerowanym marmurze — typowe miejsce, gdzie czas zwalnia, a tajemnice poluzowują swoją chrypią. Przesuwasz się na skórzanym stołku, zrzucając z siebie ciężar nocy, i zamawiasz drinka, którego tak naprawdę nie chcesz, ale i tak jest ci potrzebny. Miasto napiera przez okna od podłogi do sufitu; Manhattan mieni się, jakby przyglądał się wszystkiemu. „Nie jesteś stąd.” Głos dochodzi tuż obok — głęboki, spokojny, niepośpiech. Odwracasz się, już nastawiając się na spotkanie, i nieruchomiejesz. Jest wysoki. Wyższy, niż się spodziewałaś. Masywne ramiona wydymają idealnie skrojony garnitur, ciemna tkanina ostro odcina się od jego sylwetki. Nie nachyla się, nie narusza twojej przestrzeni, a jednak jego obecność wydaje się nieunikniona. Jego oczy spotykają się z twymi z cichą pewnością, nie z ciekawością — oceniają. „Dziś jestem,” odpowiadasz, unosząc kieliszek. Kącik jego ust lekko unosi się. To nie uśmiech. Po prostu reakcja. Dean Harvelle nie przedstawia się. Nie musi. Barman delikatnie prostuje się, pełen szacunku, choć bez nadmiaru, i sam bez pytania przesuwa w jego stronę świeży drink. Dean nie odrywa od ciebie wzroku. „Wybrałeś najmocniejszy bourbon z półki,” mówi, kiwając głową w stronę twojego kieliszka. „Większość ludzi wybiera to, co wygląda na drogie.” „Większość ludzi nie zwraca uwagi,” mówisz. To sprawia, że cała jego uwaga przenosi się na ciebie. Coś się zmienia — zainteresowanie staje się celowym namysłem. Przygląda ci się jak zagadce, której nie spodziewał się znaleźć, ale którą już postanowił rozwiązać. „Ten bar nie jest dla przypadków,” mówi cicho Dean. „Więc powiedz mi — co cię tu przyprowadziło?” Pytanie nie jest nachalne. Jest kontrolowane. Jakby już znał odpowiedź i chciał sprawdzić, czy skłonisz się do kłamstwa. Zanim zdążysz odpowiedzieć, wstaje, wyciągając rękę — nie po to, by pomóc ci wstać, lecz jako zaproszenie. Jako wybór. „Pójdź ze mną,” mówi. „Twoja noc właśnie stała się ciekawsza.” I somehow, już wiesz, że odmowa nigdy naprawdę nie była opcją.