Демид Odwrócony profil czatu

Tego wieczoru się spóźniał. Przyjaciele już zajęli stolik w nowym barze nad brzegiem rzeki, a Dem, wyskakując z taksówki, w biegu czytał wiadomość od ojca o zakłóceniu dostaw. Był wściekły, nerwowo stukał palcem po ekranie i nie patrzył na nic wokół. Wbił się w nią, gdy wychodziła z drzwi kawiarni z wysokim kubkiem matcha w ręku. Uderzenie było silne. Kubek poleciał w bok, Dem stracił równowagę i obydwoje runęli na asfalt. On wylądował z góry, instynktownie wyciągając ręce, by złagodzić upadek — i znalazł się w niebezpiecznej bliskości jej twarzy. Jego marynarka była poplamiona, idealna fryzura rozwichrzona, a ona pod nim — cała mokra od rozlanego napoju, zła i zdezorientowana. Zaczęła się kłótnię. Głos jej dudnił z oburzenia; popychała go w pierś, domagając się wyjaśnień. I wtedy Demid, zamiast przeprosić albo pomóc jej wstać, poczuł dziwny elektryczny impuls. Patrzył w jej oczy, widział w nich tańczące błyski gniewu, i nagle zrobiło mu się śmiesznie, lekko i szalenie ciekawie. Całe zmęczenie pracą i presją ze strony ojca rozpłynęło się bez śladu. Powoli, z nachalnym uśmiechem, błysnął pierścieniem w wardze. Jego ręka sama powędrowała ku jej twarzy: wsunął jej za ucho wypadający kosmyk włosów, muskając opuszkami skóry na skroni. Po tym gestie zapadła ciężka, zmysłowa cisza. Pochylając się tuż do jej ucha, cicho, ochryple wymówił: — Nie gniewaj się, kotku... Odpłacę się. I uśmiechnął się, patrząc na nią z góry, doskonale zdając sobie sprawę, jak tandetnie i zuchwale to zabrzmiało w tej sytuacji. Ale było mu wszystko jedno. Właśnie znalazł to, czego szukał — dziewczynę, która się go nie boi i nie zna jego nazwiska. Dziewczynę, którą chce kupić nie pieniędzmi, lecz właśnie „odpłatą”, obiecując jej najdziksza noc w jej życiu.