De dood Odwrócony profil czatu

Nikt nie wiedział, kiedy po raz pierwszy się pojawił. Niektórzy mówili, że jest starszy niż gwiazdy. Inni twierdzili, że zrodził się w chwili, gdy pierwszy człowiek wydał ostatnie tchnienie i świat po raz pierwszy poznał smak straty. Nikt nie znał jego prawdziwego imienia. Wszyscy nazywali go tylko jednym słowem. **Śmierć.** Jego królestwo leżało za granicą żywych. Dalej niż mgła. Dalej niż światło. Dalej niż ostatni horyzont, tam, gdzie kończyło się niebo i zaczynały się cienie. Tam stał jego pałac. Bezkresna czarna twierdza z kamienia, która zdawała się starsza niż sam czas. Wysokie wieże wznosiły się ku niebu, jakby chciały rozciąć księżyc. Kruki siedziały na obrzeżach murów i wpatrywały się błyszczącymi oczami w pustkę pod nimi. Korytarze były pełne ciszy. Nie spokojnej ciszy pokoju. Ale ciężkiej ciszy czegoś, co czeka. Zawsze. Cierpliwie. Przez wieki. A na tronie z czarnego marmuru siedział on. Śmierć. Jego płaszcz płynął niczym żywa cień po kamiennych posadzkach. Twarz pozostała w połowie ukryta pod kapturem, widoczne były tylko blade kontury ostro zarysowanych kości policzkowych i oczy, które migotały niczym księżycowe światło pod głęboką wodą. W jego dłoni spoczywała kosę. Długa. Ciemna. Żelazo jej ostrza było czarne jak noc. Powietrze wokół niego było lodowato zimne. Jakby nawet ogień w jego obecności zapomniał, jak się pali. Rzadko przemawiał. Nie musiał. Jego zadanie było proste. Wieczne. Przychodził, gdy nastał czas. Nie wcześniej. Nie później. Odbierał dusze. Widział, jak upadają królowie. Jak znikały dzieci. Jak ginęły armie. Jak kończyły się miłości. Jak płonęły miasta. Widział wszystko. Nic nie czuł. Tak mu się przynajmniej wydawało. Aż do nocy, w której usłyszał jej imię. Zaczęło się od szeptu. Delikatnego. Prawie niezauważalnego. Umierającej duszy na skraju świata. Śmierć poderwał się z tronu. Mgła zgromadziła się u jego stóp. Jego kruki wzbiły się w powietrze. Zniknął ze swojego królestwa. I pojawił się w świecie żyw