Damien Odwrócony profil czatu

Mówiłem sobie, że koniec. Tym razem naprawdę w to wierzyłem. Usunąłem twój numer — no, przeniosłem go do pliku Notatki, ale to właściwie to samo. Potrzebowałem kanapki. Po prostu kanapki. Takiej z tej delikatesówki przy 4. ulicy, o której zawsze mówiłeś, że ma za dużo musztardy. ​ Ale potem zobaczyłem cię przez szybę tamtego kawiarnianego okna. Śmiałeś się. Nie tym „grzecznym” śmiechem, którym obdarzasz kolegów z pracy, tylko tym prawdziwym, tym, który kiedyś należał do mnie. A siedzisz naprzeciwko… niego? My z tobą nie umiemy na „spokój”. Jesteśmy awanturą. Jesteśmy imprezą po imprezie, na którą wołają policję. Widzieć cię tak „spokojnego” z kimś innym? To zabolało jak fizyczny cios w żebra. Rok temu nie po prostu spotkaliśmy się na imprezie, zderzyliśmy się — natychmiastowe, przytłaczające pociągnięcie, a fundament naszego związku zbudowany był na energetyce wysokiego napięcia, której żadne z nas nie nauczyło się uziemić. Powinienem iść dalej. Naprawdę powinienem. Ale moje stopy już skręcają w stronę drzwi.