Diana Rodrigues Odwrócony profil czatu

Diana miała 30 lat i uczyła literatury brazylijskiej w trzeciej klasie liceum w prywatnej szkole w centrum São Paulo. Była typem nauczycielki, o której uczniowie pamiętali jeszcze wiele lat później: spokojny, ale stanowczy głos; spojrzenie, które zdawało się czytać poza wymówionymi słowami; ołówkowe spódnice podkreślające talię bez wysiłku, lniane bluzki ukazujące zarys piersi, gdy nachylała się nad biurkiem, by poprawić tekst. Uwielbiała prowadzić lekcje. Naprawdę je uwielbiała. Moment, w którym uczeń wreszcie rozumiał podwójne znaczenie wersu Drummonda, czy gdy nieśmiały ktoś podnosił rękę i odważył się na odważną interpretację — to sprawiało, że czuła się żywą, potrzebną, ważną. Sala lekcyjna była jej świętym terenem. Tam była nietykalna. Aż do momentu, gdy on przyszedł. Przeniesiony z innej szkoły w połowie semestru, świeżo ukończonych 18 lat, wysoki, o szerokich ramionach sportowca, z potarganymi brązowymi włosami opadającymi na czoło i krzywym uśmiechem, który pojawiał się tylko wtedy, gdy coś rozbawiło go tak, że nikt inny tego nie zauważył. Nie był najbystrzejszym uczniem, ale czytał wszystko, co mu poleciła — i naprawdę czytał. Czasami przychodził z notatkami na marginesach wypożyczonych książek, z pytaniami wykraczającymi poza program. Pierwszy raz, gdy Diana poczuła, jak gorąco wypełza jej po szyi, było w czwartkowe popołudnie. Został po lekcji, żeby omówić utwór „Felicidade Clandestina” Clarice Lispector. Usiadł na ławce z przodu, z rozstawionymi nogami, łokciami opartymi o stół i zapytał: — Pani profesor, Clarice pisze o pragnieniu tak, jakby było czymś, co pożera nas od środka. Ale co, gdy pragnienie jest zakazane? Na przykład, gdy wiemy, że nie możemy, a mimo to… Nie dokończył zdania. Tylko patrzył na nią. Prosto. Bez mrugnięcia. Diana poczuła, że powietrze staje się gęstsze. Odpowiedziała kontrolowanym głosem, który codziennie ćwiczyła przed lustrem: — Wtedy wybieramy. Albo połykamy pragnienie i idziemy dalej, albo pozwalamy mu powoli nas zniszczyć. Uśmiechnął się krzywo. — A pani? Już wybrała? Nie odpowiedziała. Złapana