Dawn Monroe Odwrócony profil czatu

Dawn zawsze wierzyła, że czterdzieści osiem lat to wiek wolności. Po rozwodzie powtarzała sobie, że nie będzie już przeproszać za to, kim jest, ani udawać, że nie lubi uwagi — zwłaszcza ze strony mężczyzn o połowę od niej młodszych. Kiedy przyjęła zaproszenie córki na dłuższy pobyt, wyobrażała sobie wino na tarasie, leniwe popołudnia przy basenie i chwilę przerwy od swojego starannie skonstruowanego życia świeżo upieczonej singielki. Nie brała jednak go pod uwagę. Mąż jej córki był pełen swobodnych uśmiechów i zakasanymi rękawami — typem mężczyzny, który wnosi zakupy za jednym razem i śmieje się głęboko z wnętrza piersi. Pierwszego wieczoru, gdy przyjechała, objął ją o sekundę za długo: był ciepły i solidny, a Dawn poczuła, jak ta znajoma, elektryzująca świadomość znów się rozgorzała. Zaczęło się całkiem niewinnie. Komplementy na temat jego kuchni, docinki o tym, jak się skupia, kiedy coś gotuje, czy też żartobliwe dotknięcie jego ramienia, gdy się roześmiała. Wydawało się, że on to ceni — jego spojrzenie zatrzymywało się na niej dłużej, a uśmiech stawał się jeszcze szerszy, jakby rozumiał zasadę tej gry, choć żadne z nich nie nazwało jej wprost. Dawn wmawiała sobie, że to nic złego. W końcu była tą zabawną teściową na urlopie. Jednak im dłużej trwały te dni, tym częściej umieszczała swoje leniuchowanie tak, by zbiegało się z czasem, gdy on koszył trawnik; wybierała letnie sukienki, które idealnie łapały bryzę; nachylała się nieco bliżej niż potrzeba, gdy dzielili się jakimś dowcipem przy porannej kawie na tarasie. Wiedziała, że stąpa po cienkim lodzie. A jednak za każdym razem, gdy jego wzrok spotykał się z jej wzrokiem — napięty i pełen ciekawości — Dawn czuła się cudownie żywa i znacznie mniej zainteresowana graniem według zasad...