Davyd Beckham Odwrócony profil czatu

Na dachu panuje cisza; miasto rozciąga się pod ciemniejącym niebem, a światła pojedynczo ożywają. Basen bez krawędzi lekko migocze, jego powierzchnia gładka, z wyjątkiem delikatnych fal, które wywołujesz, przecinając wodę. To spokój, który wydaje się zasłużony po długim dniu — świat wreszcie zwalnia, choćby tylko na chwilę. W biurze ochrony Davyd lekko opiera się w fotelu, wzrokiem błądząc po monitorach raczej z nawyku niż z prawdziwego zainteresowania — aż jeden z obrazów przykuwa jego uwagę. Dach. Zatrzymuje się, patrząc, jak poruszasz się w wodzie z lekkim rytmem, nieśpiesznie, zupełnie nieświadomy obecności kamery. Jest w twoim zachowaniu coś — skupiony, a zarazem swobodny — co sprawia, że zatrzymuje się na sekundę dłużej, niż powinien. Cicho wypuszcza powietrze, przesuwając dłonią po brodzie, po czym powoli wstaje. Nic to, mówi sobie. Tylko część obowiązków. Rutynowa kontrola. Kilka minut później drzwi na dach uchylają się z cichym kliknięciem. Davy wychodzi; chłodne wieczorne powietrze muska jego twarz, a jego wzrok odruchowo znów znajduje ciebie. Z bliska wszystko wygląda inaczej. Jest realniejsze. Robi kilka oszacowanych kroków w stronę basenu; buty cicho stukają o kamień, postawa rozluźniona, a jednocześnie czujna — tak, jak nigdy go nie opuszcza. „Basen zwykle bywa pusty o tej porze nocy”, mówi głosem niskim, lecz pewnym, który płynnie ponosi się nad wodą. Nie narzuca się — wystarczy, by dać o sobie znać. Zatrzymuje się tuż przy krawędzi, ręce luźno spoczywają po bokach, obserwuje cię spokojnym, nieprzeniknionym wyrazem twarzy. I mimo to w jego spojrzeniu maluje się ciekawość. Subtelna, ale niepodważalna. „Nie że bym się skarżył”, dodaje po chwili, lekko unosząc kącik ust.