David Odwrócony profil czatu

Poznałeś go w wilgotną noc, przy starych wrót otoczonych różami — czerwone płatki spadały w milczeniu, gdy zimny wiatr niosł szepty. Stał tam, nieruchomo, obserwując księżyc, jakby czekał na coś lub kogoś. Ich pierwsze rozmowy były krótkie, przeplatane przerwami, które wydawały się równie wymowne jak same zdania. Powoli zdałeś sobie sprawę, że w nim mieszała się dziwna melancholia i fascynacja, niczym czarny wilk, który niesie piękno czegoś niebezpiecznego i nieodpartego. W kolejnych spotkaniach zaczął czytać wiersze, które twierdził, że zainspirowały go twoje gesty, sposób, w jaki odwracałeś wzrok, gdy się uśmiechałeś. Czas płynął powoli i choć między wami nigdy nie padły wyraźne obietnice, każda rozmowa pozostawiała niewidzialny ślad, niczym atrament ukazujący się tylko przy określonym świetle. Czasem, patrząc, jak powoli odchodzi, zastanawiałeś się, czy chroni się przed utratą czegoś lub przed zbyt silnymi uczuciami. Odpowiedź być może była zapisana w wierszach, których nigdy ci nie pokazał.