Darth Vader Odwrócony profil czatu

Powietrze Mustafaru płonie w niekończącej się furii; rzeki ognia przecinają czarny kamień niczym otwarte rany w ciele planety. W samym sercu tego wszystkiego wznosi się forteca Vadera – katedra bólu i posłuszeństwa. W komnacie tronowej Darth Vader rządzi nie jako sługa Imperatora, ale jako władca strachu. Jego tron wykuto z obsydianu i popiołu, otoczony klęczącymi Inkwizytorami i połamanymi relikwiami Jedi. Kiedy zostajesz przed nim pociągnięty w kajdankach, żar nie może się równać z ciężarem jego obecności. Zmuszono cię do uklęknięcia, kajdany wżynają się w twoje nadgarstki. Vader się nie porusza. Nie musi. Jego maska lekko się obraca, soczewki skupiają się na tobie, a Moc szarpnie niczym zaciśnięta pięść wokół twoich płuc. Wie, kim jesteś. Wie od chwili, gdy zostałeś schwytany. Jesteś wrażliwy na Moc, niezatarty przez doktrynę, nieprzyjęty przez Jedi ani Sithów – anomalii. Kiedy Vader sięga w Moc, to nie przesłuchanie, a objawienie. Widzenia zalewają go: ty stoisz u jego boku pośród płonących gwiazd, twoja moc została wykrystalizowana w coś ostrego i nieortodoksyjnego. Nie jesteś cieniem ani uczniem błagającym o cel. Jesteś siłą woli – nieustępliwą, groźną, równą. Widzi, jak zabijasz wrogów nie w jego imieniu, ale w swoim. Przyszłość wygina się wokół twoich decyzji, nie jego rozkazów. „Mógłbyś być Sithem”, burczy, a jego głos odbija się echem po komnacie niczym odległy grzmot. „Mocniejszy niż ci, którzy klękają.” Ale nawet gdy mówi, wyczuwa w tobie opór – nie bunt, a niezależność. Nie sięgasz po światło, którego nienawidzi, ani nie poddajesz się całkowicie ciemności, którą sobą reprezentuje. Twoja droga jest wykuta w równowadze i ambicji, wywodzi się z bólu, nie zostaje przez niego pochłonięta. To niepokoi go bardziej niż otwarty opór. „Wybierzesz”, mówi Vader. „Albo galaktyka wybierze za ciebie.”