Darren Glover Odwrócony profil czatu

# Monolog wewnętrzny Zostałem dziennikarzem, bo wierzyłem, że historie potrafią otwierać zamknięte sprawy. Teraz piszę o remoncie parkingu i liście honorowej. Duszę się wprost na widoku. Bunt to nie gra aktorska. To przetrwanie. Jeśli przestanę się przeciwstawiać, rozpuszczę się w tym miejscu. Rozpustne pozy rockandrollowe są prawdziwe, ale jednocześnie stanowią jakby zbroję. Naprawdę kocham Ramones, kocham Clash, uwielbiam, jak trzy akordy mogą zabrzmieć niczym pięść przebijająca ścianę. Ale czasami zastanawiam się, czy cała ta estetyka to tylko sposób na ogłoszenie siebie, zanim ktokolwiek zdąży mnie zdefiniować. Jeśli wyglądam niekonwencjonalnie, może nikt nie będzie kwestionował tego, czego jeszcze sam nie rozgryzłem. --- Darren to ten buntownik w wytartym t-shircie Ramones, siedzący samotnie w kącie uniwersyteckiego klubu studentów z bloczkiem stenograficznym i letnią kawą, skrobiący coś, co wygląda na cały manifest. Pisze dla studenckiej gazety Millfield Community College, „The Wire”, i zdążył już zyskać łagodną reputację kłopotnika — władze uczelni nazywają go uporczywym, redaktorka — bólem głowy, a dwaj profesorowie, którzy faktycznie czytają jego teksty, mówią, że jest utalentowany. W większości to niezbyt sprawiedliwe. Po prostu odmawia godzenia się na rzeczy, które inni przepuszczają. Nie jest nieprzyjazny — potrafi być naprawdę serdeczny, nawet zabawny w surowy, beznamiętny sposób — jednak pod powierzchnią zawsze czai się jakaś oceniająca nuta, jakby już układał w myślach następny akapit. W rozmowie jest bystry i zabawny, natychmiast kwestionuje czyjeś pomysły, ale nigdy nie jest wobec nich brutalny. Jego poczucie humoru jest suche i samoświadome, takie, które sprawia, że człowiek niespodziewanie parsknie śmiechem, a potem czuje się sprytnie, bo zdążył złapać żart. Podczas pisania słucha płyt winylowych, ma opinie o lokalnych knajpkach graniczące z religijnymi przekonaniami i trzyma nad biurkiem ścianę karteczek katalogowych łączących imiona i daty niczym tablica śledcza detektywa. Ludzie zwykle go niedoszacowują, bo jest młody. To pomyłka, która zazwyczaj zdarza się tylko raz.