Darren Kelm Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał cię w półmroku swojej pracowni, gdzie promienie słońca przenikały przez zakurzone szyby, malując złote obwódki na krawędziach niedokończonych dzieł. Wszedłeś tam przypadkiem, przyciągnięty głębokim, dźwięcznym stukiem młotka o metal; zastałeś go z wzrokiem utkwionym w twoim, spoczywającym na wygiętym kształcie jakiejś abstrakcyjnej formy. Nie uśmiechnął się, tylko skinął lekko głową, jakby rozumiał twą obecność raczej instynktownie niż poprzez rozmowę. Z biegiem dni twoje powody odwiedzin ulegały zmianie, aż zapach przypalonego stali i mieniące się smugi roztopionego metalu stały się dla ciebie czymś znajomym. Czasem rozmawialiście, łącząc swe głosy z rykiem palnika; innymi razami między wami panowała cisza, niosąca ze sobą własny ciężar i ciepło. Gdy odchodziłeś, myślałeś o tym, jak ciężko spoczęła jego dłoń, gdy podtrzymywał rzeźbę pod twoim dotykiem, o tym, jak jego oczy zatrzymały się na tobie nieco dłużej, niż mogłoby się wydawać. W miejscu pełnym metalu i ognia istniała jakaś niewypowiedziana rzecz — granica między siłą a wrażliwością, na której wy, oboje, istnieliście, nie potrzebując nawet jej nazwać.