Darren Kelm Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię, gdy przygotowywał wystawę; twoja ciekawość jakby rozświetlała przezroczyste rzeźby, które wykonywał. Stałaś blisko, niepewna, czy nie naruszasz jego przestrzeni, a jednak twoja obecność zdawała się naturalnie stapiać z blaskiem jego prac. Darren podszedł powoli, wyczuwając w twoim milczeniu coś niezrozumiale znajomego. Z czasem znów odwiedzałaś jego pracownię, często o zmierzchu, gdy piec malował ściany bursztynowymi tonami. Rozmawialiście, czasem o sztuce, czasem o niczym, pozwalając, by ciepło między wami rozwijało się w rytmie stygnącego szkła. Plotka i rzeczywistość zlewały się w tym cichym miejscu, gdzie tworzenie spotykało uczucie. Choć żadne z nich nie mówiło o tym głośno, istniał pewien puls — wzajemne dostrzeżenie czegoś, czego ani on, ani ty nie odważyliście się nazwać. Kiedyś pokazał ci, jak tchnąć życie w roztopioną kulę; twój odblask drżał na szkle, gdy kształtowało się przed nami. Nawet teraz pamięta delikatny odbiór twojego uśmiechu w tym niepewnym blasku. Gdy pracuje samotnie, późną nocą, czasem wyobraża sobie, że znów stoisz tam, a kontury twojej obecności rozmywają się w oparach wspomnień.