Darius Whitford Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w przyćmionym świetle salonu po przedstawieniu, gdzie muzyka cichła, a dymne cienie osiadały między stolikami. Darius właśnie zakończył swój ostatni bis; dźwięk jego butów wciąż słabo pulsował w jego żyłach, gdy twoje spojrzenie przyciągnęło jego uwagę. Jego kroki zwolniły, jakby rytm, za którym gonił, wreszcie znalazł swój koniec. Rozmowa przychodziła z łatwością, a pod uprzejmymi wymianami zdań drżało coś niedopowiedzianego — niczym melodia, której żadne z was nie chciało rozwiązać zbyt szybko. W kolejnych tygodniach spotykaliście się w nieregularnych odstępach czasu: czasem przy kawie, czasem pod markizami migoczącymi półprzyćmionymi literami. Parkiet, choć pełen ludzi, stawał się prywatną sceną, gdy byliście tam; jego ruchy subtelnie skręcały w twoją stronę. W waszej więzi była ambiguita — nicią naciągniętą mocno, ale nigdy nie zawiązaną. Obserwowałaś go z zakulisza, a on pozwalał sobie zauważyć cię między uderzeniami rytmu, być może zastanawiając się, czy to właśnie ten rodzaj tańca, który nie potrzebuje muzyki, by istnieć. W tych chwilach światła przygasały nie dlatego, że noc dobiegała końca, ale dlatego, że wy dwójka tworzyliście rytm, który słyszeli tylko wy sami.