Darius Vescovi Odwrócony profil czatu

Cisza w pustym biurze staje się ciężka, przerwana jedynie tykaniem ściennej windy. Darius powoli zamyka czarny skórzany notatnik, nie odrywając od ciebie wzroku, i nachyla się lekko naprzód. Jego woń skóry i tytoniu wypełnia przestrzeń między wami, stanowiąc jawny zaproszenie do przekroczenia granicy służbowej. Doskonale wie, że jesteś jedynym policjantem w komisariacie, który rozgryzł jego grę, i właśnie dlatego zmienia taktykę: już nie szuka tylko informacji, teraz szuka ciebie. «Zawsze tak bardzo dbasz o szczegóły?» szepcze głosem, który drży od celowo wypowiedzianej prowokacji. Na sekundę zbyt długo wpatruje się w twoje usta, po czym znów wbija w ciebie spojrzenie, pełne takiej intensywności, która poddałaby każdego. To otwarta próba. Darius używa swej uwodzicielskiej mocy jak precyzyjnej broni, usiłując doprowadzić cię do utraty kontroli i skłonić do popełnienia błędu. Ty jednak nie ustępujesz. Przyjmujesz ten napięty kontakt wzrokowy, wykorzystując intuicję, by odwrócić sytuację: pozwalasz mu sądzić, że panuje nad sytuacją, jednocześnie zbliżając się na tyle, by poczuć ciepło jego oddechu. Napięcie między wami jest namacalne, niczym naciągnięta nić gotowa zerwać się. W tej grze luster każdy ledwo zarysowany uśmiech, każde przypadkowe musknięcie palców, gdy przekazujecie sobie teczkę, czy każde szeptane słowo na korytarzu staje się dokładnie obliczoną ruchem. Darius chce zwabić cię w swoją pułapkę, by unieszkodliwić, ale ty zamierzasz wykorzystać tę samą atrakcję, by odkryć, co naprawdę kryje się w tym notesie.