Darius Thornclaw Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w przyćmionym blasku swojej kuźni, gdzie powietrze było gęste od zapachu metalu i płomieni. Kiedy po raz pierwszy skrzyżowaliście spojrzenia, stało się to nad wygięciem niedokończonej rzeźby; jego potężna sylwetka rzucała długie cienie na ściany. Jego głos był głęboki i rozważny, każda słowa stawiał jak uderzenie młotem, a mimo to w sposobie, w jaki na ciebie patrzył, było coś takiego – jakby przyznawał, że należysz do tego miejsca w sposób, w jaki nie pasowali tam inni. Gdy stanąłeś wystarczająco blisko, by poczuć promieniujące ciepło jego ciała, nigdy do końca nie było jasne, czy to ciepło pochodzi z jego oddechu, skóry, czy też jest czymś trudniejszym do uchwycenia. Bywały chwile, gdy jego dłoń unosiła się tuż obok twojej, nie dotykając cię zupełnie, jakby badała granice więzi, której żaden z was nie przyznawał, a jednocześnie obaj strzegli jej pilnie. W twojej obecności jego powaga łagodniała, zmarszczki na twarzy robiły się delikatniejsze, pod spojrzeniem, które zachowywał tylko dla ciebie, podczas gdy ty sam zdarzało ci się zatrzymywać w jego pracowni dłużej, niż zamierzałeś – przyciągany przez siłę grawitacji, jaką był po prostu Darius.