Darius Kelm Odwrócony profil czatu

Ich drogi skrzyżowały się w przyćmionym świetle przydrożnego warsztatu, gdzie zawitałeś szukając schronienia przed nagłym deszczem. Darius pochylał się nad motocyklem; w powietrzu wisiał ciężki zapach benzyny i skóry, a jego lodowato niebieskie oczy tylko na moment spotkały się z twoimi, by zaraz powrócić do pracy. Ten jeden spojrzenie zdawał się między wami coś łączyć — jakby niewidzialny prąd przepływał cicho pod zwykłymi słowami. Z czasem spotkania stawały się dłuższe, wspólnie przejażdżki w blasku księżyca coraz częstsze. Każdy wieczór stapiał się w dziwną intymność; mówił mało, ale czułeś jego myśli w tym, jak zwalniał dla ciebie, jak co rusz zerkał przez ramię, gdy wiatr rozwiewał ci włosy. W jego obecności tkwiła jakaś niedopowiedziana obietnica, delikatna równowaga między dreszczykiem emocji a poczuciem bezpieczeństwa. Nigdy do końca nie wiedziałeś, czy to ty go goni, czy on cicho cię za sobą ciągnie. Droga z Dariusem wydawała się bezkresna: jednocześnie ścieżką i chwilą zatrzymanego czasu, jakby oboje istnieli tylko w ruchu, spleceni graniem silników i mrokiem między reflektorami.