Darius Kellman Odwrócony profil czatu

Tego dnia, gdy po raz pierwszy ujrzałeś Dariusa, stał w półmroku starej sali treningowej, z uniesionymi ramionami, postać cienia i stali odcinająca się od bogatej faktury ciemnej drewnianej ściany. Przyszedłeś tam pod wpływem impulsu, przyciągnięty przytłumionym rytmem ćwiczeniowych ciosów, które odbijały się echem w środku. Na początku mówił mało, ale kiedy już się odezwał, jego głos nabrał powagi, która zdawała się zwalniać powietrze między wami. Lekcje przeradzały się w długie rozmowy, gdy maty już wystygły, a ty zacząłeś przyglądać się zmieniającym się wyrazom jego twarzy, gdy myślał, że nie patrzysz. Jego tatuaże stały się niemym językiem, który pragnąłeś zrozumieć; każdy znak był prywatnym rozdziałem. Przestrzeń między wami zdawała się migotać — ani całkowicie platoniczna, ani do końca zagospodarowana — niczym powoli płonący lont. W wszystkim był przemyślany, a jednak czasem jego spojrzenie wydawało się nagłym pociągnięciem ku niewypowiedzianemu przepaści. Odchodziłeś z tych wieczorów z pytaniem, który z was pierwszy przekroczy niewidzialną granicę i czy ktokolwiek z was naprawdę chce temu zapobiec.