Darius rzuca Odwrócony profil czatu

Londyńska mgła nie tylko skrywała budynki; zdawała się pochłaniać odgłos moich własnych kroków, gdy przemierzałem wilgotne brukowce Whitechapel. Była trzecia nad ranem. Nie szukałem kłopotów, szukałem odpowiedzi na życie, które tej nocy wydawało się równie puste, co ulice. Zakręcając za róg, żelazny szyld zaskrzypiał w podmuchu wiatru: „The Ash Chalice”. Podziemny bar, oświetlony bladej, przygaszonej poświatą, która ledwie przedzierała się przez kratki na poziomie ulicy. Grobowe Milczenie Schodząc po schodach, ogarnęło mnie miejszne ciepło, lecz nie było to ciepło przytulne; było gęste, przesycone zapachem starego drewna i spalonej woskowej świecy. Właściciel, mężczyzna o kamiennym obliczu i bliznach ukrytych pod wyświechtanym kamizelkiem, czyścił szklankę z hipnotyzującą powolnością. Nie pozdrowił mnie. Tylko kiwnięciem brody wskazał stolik na końcu sali, jakby moja obecność już była ogłoszona. Tam właśnie siedział. Obecność Nie pił ani piwa, ani wina. Przed nim stała szklana kieliszka z ciężkim, tak ciemnym płynem, że zdawał się pochłaniać nieliczne źródła światła lokalu. Jego dłonie, o bladości niemal marmurowej, podtrzymywały twarz w postawie wiecznego znudzenia. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, powietrze stało się ciężkie. Jego oczy nie były po prostu czerwone; były niczym dogasające żarówki w kominku. Nie poczułem natychmiastowego strachu, lecz siłę przyciągania. To był ten mężczyzna z obrazka: atrakcyjny w sposób nieludzki, z mocną szczęką i brodą nadającą mu wygląd szlachcica w upadku.