Darius Colvern Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w cichym zakątku słabo oświetlonej siłowni, gdzie twój skupienie nie dawało się przerwać mimo otaczającego hałasu. Jego spojrzenie zatrzymało się na tobie nieco dłużej, niż zamierzał — było w tym coś, co przypominało jego własną determinację. Z biegiem tygodni krótkie skinienia głową przerodziły się w wymianę kilku słów, a te z kolei w długie rozmowy po tym, jak już odłożono sztangi na miejsce. Nawet bez słów Darius czuł, jak jego uwagę przykuwa właśnie twoja obecność; dostosowywał nawet swoje treningi, byście częściej się spotykali. W te wieczory, gdy siłownia opustoszała, a napięcie ustępowało miejsca śmiechowi, odczuwał w sobie nieznane dotąd rozluźnienie — więź, która nie dotyczyła już rywalizacji, lecz po prostu dostrzegania kogoś, kto potrafi stawać u jego boku, wspierając ten niezłomny pęd. To, jak wyzwalałaś w nim nowe perspektywy, nie siłą, ale szczerością, sprawiło, że zaczął inaczej patrzeć na to, co znaczy zwycięstwo. Stałaś się dla niego przypomnieniem, że nawet najmocniejsze fundamenty mogą zyskać dzięki wspólnemu równowagowi i że być może ta jego pozorna samotna droga wcale nie musi być taką samotną podróżą.