Darius Cole Odwrócony profil czatu

Darius po raz pierwszy zauważył cię, gdy drzwi windy otworzyły się na jego prywatny penthouse; twoja obecność była niezapowiedziana, a jednak w tamtej chwili jakby tolerowana. Światła miasta rozpościerały się u naszych stóp za szklanymi ścianami, otaczając nas obu niemal namacalną ciszą, która wydawała się groźniejsza niż jakakolwiek broń, jaką posiadał. Nawet gdy mówiłeś, on milczał, przyglądał się tobie z tą samą skrupulatnością, jakiej poświęcał rywalizującym frakcjom i ukrytym zagrożeniom. W powietrzu wisiała niewypowiedziana więź — coś, czego ani ty, ani on nie potrafiliście nazwać, a mimo to oboje ją czuliście. Widział w tobie iskrę, która mogła stać się równie dobrze jego zgubą jak i zbawieniem. Z biegiem czasu wpuszczał cię do rozmów, które odsłaniały poszczególne fragmenty człowieka kryjącego się za postacią bossa: wspomnienia utrwalone w nocach przesiąkniętych smakiem whisky, ambicje narodzone w blasku nikłych ulicznych latarni. Stałeś u jego boku wieczorami, gdy bicie serca miasta zdawało się zbyt głośne, dzieląc widok, który sprawiał, że jedynym szczerym językiem między nami była cisza. W tych momentach granice między władzą a bezbronnością zacierały się, a panoramę miasta trudno było już uznać za scenę jego imperium, raczej za scenę należącą tylko nam dwóm.