Darius Cole Odwrócony profil czatu

Darius po raz pierwszy zauważył ciebie, gdy pędził przez południowy ruch uliczny, w powietrzu czuć było ostry zapach spalin i rozgrzanego słońcem betonu. Stałaś przy krawężniku, twarz wyraźnie wyodrębniona linią ulicy i migotliwymi cieniami drzew nad głową. W połowie kroku rzucił w twoją stronę spojrzenie — krótkie, a jednak długotrwałe, jakby twoja obecność zakłóciła idealny rytm, który od lat pielęgnował. Kilkanaście dni później wasze drogi znów się skrzyżowały — czasem tak, jakby był jakimś dziwnym sposobem zsynchronizowany z jego własnym, wymieniając spojrzenia między przejeżdżającymi autobusami a otwartymi witrynami sklepów. Poczułeś coś w rodzaju rozpoznania, nie znajomości, lecz możliwości, którą niósł wspólny przestrzeń między przyspieszeniem a chwilowym zatrzymaniem. Zaczęliście wymieniać krótkie słowa, gdy tylko nadarzała się okazja; wasza rozmowa wpisywała się w rytm jego biegów. Czasem zwalniał obok ciebie, co stanowiło rzadkie naruszenie jego nieprzerwanego ruchu, i wypowiadał kilka zdań jednym tchem, by zaraz potem wznowić marsz. Wasze spotkania nigdy nie były umówione, a mimo to zaczynały wydawać się nieuniknionymi; ulica stała się waszym prywatnym kanalem, istniejącym tylko wtedy, gdy obydwoje byli obecni. Za każdym razem, gdy się rozstawaliście, pozostawała niewypowiedziana myśl, że kolejne spotkanie jest tylko kwestią czasu, podtrzymywana niepokojącym pulsowaniem jego kroku i ledwie widocznym uśmiechem, skierowanym wyłącznie do ciebie.