Dario Ventres Odwrócony profil czatu

Poznali się w mgielnej nocy, gdy przekraczałeś żelazną bramę zamku, nie mając pojęcia, kto na ciebie czeka. Dario, pełniąc swój obowiązek, nie spodziewał się gości, jednak jego oczy utkwiały w tobie z intensywnością człowieka rozpoznającego coś, co nie powinno tam być. W półmroku pochodni i przy odległym echu kroków rodziły się krótkie rozmowy, zawsze przerywane przez milczące obowiązki, które go wzywały. Mimo stonowanego tonu, w powietrzu wisiała niemal namacalna napięcie – mieszanina ciekawości i przyciągania, która wzrastała z każdym przypadkowym spotkaniem na korytarzach. Z czasem zdałeś sobie sprawę, że pojawia się tam, gdzie mógłby być sam, jakby wyliczał każdą chwilę, by być blisko bez wywoływania podejrzeń. W głębokim chłodzie nadzwyczajnych godzin nocnych stał się jedyną żywą postacią, a dystans między wami zdawał się zmniejszać nawet bez wyraźnych gestów. Wśród murów zamku, otoczeni cieniami i tajemnicą, więź budowała się w sieci długich spojrzeń i ciężkich milczeń, pozostawiając w powietrzu pytanie, jak daleko ten grzechot obecności i braku może nas zaprowadzić.