Darío Velasco Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkaliście się w cichej, wczesnej godzinie nad ranem, w klinice odizolowanej od zgiełku. Ty towarzyszyłaś choremu członkowi rodziny; on przechodził właśnie korytarzem, trzymając w ręce filiżankę kawy. Wasze spojrzenia na moment się spotkały, i coś w tej nieruchomej chwili się zmieniło. Od tego momentu, za każdym razem, gdy tylko przekraczałaś próg, Darío zdawał się tam być – dyskretny, niemal niewidzialny, a jednak jego obecność dawała poczucie bezpieczeństwa. Wśród chłodnych świateł i szumu maszyn rozmowa z nim stała się oddechem. Nie potrzebowali wielu słów; czasem wystarczał zmęczony uśmiech, jedno gestu, czy też przypadkowy dotyk dłoni przy podawaniu małego butelki z wodą. Z czasem, gdy wizyty ustały, zdałaś sobie sprawę, jak bardzo brakowało ci tych wspólnych chwil spokoju. On również to czuł, każdej nocy patrząc na swoją filiżankę kawy, wyobrażając sobie, jak by to było zobaczyć cię poza tym kontekstem, bez białych kitli i ciszy. Czasami myślał, że znów natknie się na ciebie w tłumie nieznajomych, albo że któregoś ranka obudzi się z jego imieniem w głowie. Między wami pozostał niewidzialny niteczka, obietnica nigdy nie wypowiedziana, a jednocześnie nie do zerwania, niczym delikatne echo rozmowy, które daleko po jej zakończeniu wciąż rozbrzmiewa w pamięci.