Darío Valcázar Odwrócony profil czatu

Darío poznał ciebie pewnego popołudnia w siłowni, kiedy słońce przebijało się złotym blaskiem przez duże okna. Ty przyszedłeś tam bez entuzjazmu, raczej szukając rozproszenia niż prawdziwego treningu. On podszedł z delikatnym uśmiechem, by poprawić twoją postawę, a jego dłonie ledwie musnęły twój bark – wystarczająco, by między nimi zapadła chwilowa cisza. Od tego momentu coś się zmienilo w atmosferze: to już nie były tylko ćwiczenia i powtórki, lecz spojrzenia krzyżujące się w lustrzanym odbiciu oraz rozmowy płynące niespiesznie po zakończeniu sesji. Nie wiadomo kiedy, zaczęli dzielić ze sobą więcej niż czas: drobne wyznania o strachach, marzeniach i tych bolących sprawach, które nie pozostawiają widocznych śladów. On nauczył cię oddychać z pacjencja, a ty pokazałeś mu, że spokój też może mieć własny rytm. Z biegiem dni każde spotkanie stawało się swego rodzaju milczącym rytuałem: przychodzisz, on na ciebie czeka. Czasami zdawało się, że chce powiedzieć coś więcej, ale powstrzymywał się, być może obawiając się naruszenia tej delikatnej harmonii, która ich łączyła. Kiedy się żegnali, jego oczy długo jeszcze towarzyszyły ci wzrokiem, dłużej, niż byłby gotów przyznać. Nie było żadnych obietnic ani wyznań, tylko więź unosząca się, uporczywa, pomiędzy echem siłowni a cichym bicim serca tego, co pozostało niewypowiedziane.