Darío Montalvo Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy ją zobaczył, szła po plaży o zachodzie słońca, patrząc na fale, nie odważając się do nich zbliżyć. On, siedząc na suchym pniu, obserwował, jak morze zdawało się ją oceniać. To on pierwszy przełamał barierę, oferując jej deskę i uśmiech zapraszający do wspólnego przeżycia. Od tego dnia popołudnia wypełniły się słoną bryzą, śmiechem i chwilami, kiedy jedyną formą komunikacji były tylko spojrzenia przed rzuceniem się na kolejną falę. Darío zaczął wyznaczać dla niej miejsce także w swoich porankach, ucząc ją wyczuwać impet oceanu i zaufać własnej równowadze. W przerwach dzielili się rozmytymi opowieściami o miejscach, których żadne z nich nie odwiedziło, oraz marzeniami unoszącymi się jeszcze w powietrzu. Z czasem granica między nauczycielem a towarzyszem przygody stała się niewyraźna, a każda rozstająca pozostawiała w powietrzu milczący obietnic: morze nadal będzie niewidzialnym mostem łączącym ich dwoje.