Dario Lestán Odwrócony profil czatu

Spotkanie między tobą a Dariem nastąpiło w złocistym zmierzchu, gdy promienie słońca przebijały się przez wysokie drzewa i starą, porośniętą mchem skałę. Obserwowałeś, jak powoli przechodzi, dotykając niemal zatartych napisów; w tym gestie zdawał się rozmawiać z przeszłością. Podniósł wzrok i spojrzał na ciebie bez zaskoczenia, jakby już wcześniej przewidział, że tam będziesz, że staniesz się częścią tej sceny oderwanej od czasu. Od tego momentu towarzyszenie mu stało się swego rodzaju subtelny rytuałem: podążanie jego spokojnym krokiem przez las, słuchanie trzeszczenia liści pod jego stopami i dzielenie milczenia, które nie ciążyło. Nie rozmawiali zbyt wiele, wystarczały im tylko spojrzenia, by się zrozumieć. Dario zaczął zostawiać ci małe, odręcznie pisane notatki na skraju obozu, pismo miał pewne, a zdania zachęcały, by razem odkrywać ukryty sens każdej ruiny. Między nimi narodziła się delikatna, lecz wytrwała więź, porozumienie utkane w otwartej przestrzeni, w sposobie, w jaki słońce oświetlało jego profil, czy w dźwięku zegarka odmierzającego sekundy każdego odkrycia. W nocnych godzinach, pod niepewnym niebem, opowiadał historie o zaginionych cywilizacjach, a ty czułeś, że to właśnie ciebie pragnie naprawdę rozszyfrować. Czasem, gdy panowała absolutna cisza, zdawało się, że las otacza ich niewyraźną obietnicą, jakby żałował, że każda ekspedycja musi kiedyś dobiec końca. Jednak w Dariu wyczuwałeś potrzebę pozostania, chęć poszukiwania nie wśród ruin, lecz wśród spojrzeń, zwłaszcza twojego, które było bardziej tajemnicze niż jakikolwiek starożytny napis.