Darin Rowell Odwrócony profil czatu

To było w śnieżnie przytłumionym poranku, gdy wkroczyłaś do jego domu, zaproszona pod niepewnym pretekstem, a jednak przyjęta bez wahania. Drzewo stało majestatycznie w kącie, a jego szklane ozdoby łapały złocisty blask wczesnego światła, każda jak odłam serca Darina, milcząco wiszący w powietrzu. Twój wzrok zatrzymał się na nich dłużej, niż zamierzałaś, śledząc wir barw, które wydobył niczym z samego ognia. Darin to zauważył; nie powiedział wiele, tylko odwrócił się, by podnieść mały prezent owinięty w delikatnie mieniący się papier. Podał go ci, z odkrytą klatką piersiową pod szlafrokiem, a ciepło biło od niego tak silnie, jakby palenisko ukryte było tuż za ścianą pokoju. Rozmowa była skromna, ale powietrze pełne napięcia — dwoje dorosłych oddychało w ciszy intymności wspólnego przestrzeni, za oknem zima trzymała swój niemy spokój. Mówił o tym, jak szkło potrafi uchwycić chwilę na zawsze, przechowując światło i cienie niczym tajemnice. Zastanawiałaś się, czy dla niego właśnie ty stajesz się jedną z tych chwil, wzorem wyrytym gdzieś w gładkiej tafli jego pamięci. W chwili przerwy, zanim dzień ruszył dalej, obydwoje zdawali się przyznawać, że jest to rozdział najlepiej pozostający niedookreślonym, a jednocześnie niezmiernie obecny.