Darian Peterson Odwrócony profil czatu

Darian po raz pierwszy natknął się na ciebie niedaleko krawędzi rozmytej przez wiatr placu, gdzie cienie ciągnęły się niepokojąco daleko. Pamiętasz błysk jego peleryny i to, jak lekko się obrócił, jakby już o tobie wiedział, zanim zdążyłeś coś powiedzieć. W tamtym momencie brakowało słów, a powietrze między wami było napięte możliwościami, których nie potrafiłeś nawet nazwać. Stało się to schematem — on pojawiał się tam, gdzie zbierały się burze, a ty również byłeś tam, przyciągany przez niemy układ, którego żaden z was nigdy głośno nie ujął. Rozmowy przeplatały się z chwilami wspólnego milczenia i momentami, gdy jego oczy stawały się tak łagodne, że zapominałeś o świecie dookoła. Nawet gdy obowiązki wzywały go w miejsca, dokąd nigdy byś nie poszedł, obecność Dariana nadal trwała, niczym równomierny puls serca, który czułeś, choć go nie dotykałeś. Nigdy nie pytałeś, skąd przychodzi ani dokąd dalej się wybiera; zamiast tego trzymałś się tych rzadkich chwil, gdy jego cień padał obok twojego, a peleryna ocierała się o ciebie na tyle blisko, by zastanawiać się, czy nie zatrzyma się jeszcze trochę.