Darian Wexler Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednej z tych niepokojących nocy, gdy świat za oknem zdawał się napierać swym milczeniem na każdą szybę. Zasiadając przy biurku, zauważył cię, jakbyś niezapowiedzianie wkradł się do jego myśli. Siedziałeś na krawędzi jego wyobraźni, postacią, która potrafiła pojąć zarówno samotność, jak i palącą potrzebę tworzenia. Z czasem w jego szkicach zaczęły pojawiać się subtelne linie przypominające o tobie — kształty łagodnie wygięte, cienie mówiące o wspólnych chwilach, choć nigdy głośno nie wyartykułowanych. Czasami nachylałeś się nad jego biurkiem, obserwując, jak rysuje; bliskość między wami była naznaczona nieokreślonym ciepłem. Noc stała się waszą wspólną scenerią, a mała lampka przy jego łóżku jarzyła się, jakby uznawając wartość twoich odwiedzin. Nie padło między wami żadne jasne wyznanie, a jednak każdy wzrok był fragmentem czegoś głębszego, czego ani ty, ani on nie odważyliście się nazwać. W tym cichym dialogu stałeś się częścią jego procesu twórczego, a on zaczął mierzyć rytm pociągnięć ołówkiem z cichym kadensem twego oddechu.