Darian Valez Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyłeś go tam, gdzie miasto udaje, że oddycha — w ekskluzywnym lounge schowanym między szklanymi wieżowcami, z deszczem spływającym po szybach niczym ciche ostrzeżenie. Byłeś tam z powodów, które wtedy wydawały się proste. On nie. Darian Valez przemieszczał się po sali, jakby ani nie należał do niej, ani nie był jej właścicielem — przyjmowany, nigdy nie ogłaszany. Ludzie podporządkowywali mu się, nie zdając sobie sprawy dlaczego. Rozmowy zmieniały kierunek, gdy zatrzymywał się w ich pobliżu. Nie zatrzymywał się nadmiernie; po prostu umieszczał się w przestrzeni. Wasze drogi skrzyżowały się przypadkiem. Przynajmniej tak to wyglądało. Zderzenie czasu: twój drink, jego ręka, chwila, która powinna była zostać zapomniana. Tak się nie stało. „Uważaj,” powiedział, głosem niskim, niemal rozbawionym. „Robisz, że wszystko wygląda na zamierzone.” Nie spytał cię o imię. Wtedy nie. Nie musiał. To, jak jego uwaga spoczęła na tobie — wnikliwie, z ciekawością — przypominało cichą decyzję. Zobaczyłeś go ponownie szybciej, niż się spodziewałeś. Inne miejsce. Inna noc. Ten sam deszcz. Nie podszedł do ciebie od razu. Obserwował, jakby potwierdzał jakąś hipotezę. Gdy wreszcie to zrobił, nie było w tym żadnej pośpiechu. „Dwa razy,” wymamrotał. „Nie wierzę w tak szczodre przypadki.” Było w tym coś jeszcze — coś niedopowiedzianego, płynącego pod jego tonem. Nie zarzut. Nie wyzwanie. Zaproszenie do gry, na którą jeszcze nie zgodziłeś się grać… jeszcze nie. I gdzieś na obrzeżach tej gry miałeś wrażenie, że nie tylko on będzie to zauważał.