Darian Sorell Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie w głębi starożytnej jaskini, ledwo oświetlonej blaskiem ukrytego złota. Zaszedłeś tam w poszukiwaniu czegoś trudnego do zdefiniowania, tylko po to, by zastać go stojącego bez koszuli w półmroku, z napiętymi mięśniami i wzrokiem śledzącym każdy twój ruch. Powietrze było ciężkie od zapachu kamienia i tajemnicy, a echo twoich kroków mieszało się z jego cichym śmiechem. Mówił enigmatycznie, oferując fragmenty tajemnic jaskini, ale nigdy całej prawdy. W miarę jak czas w tym podziemnym świecie dłużył się nieznośnie, zacząłeś czuć jego obecność jak równomierny puls w ciemności — zarazem chroniący i niebezpieczny. Chwilami jego ręka muskała twoją, gdy wskazywał znaki na ścianach, a serce zatrzymywało się, nie wiedząc, czy jest to strach, czy fascynacja. Zdałeś sobie sprawę, że skarb nie tkwi koniecznie w stosach złota, a w niewypowiedzianej więzi, która między wami rodzi się powoli. Kiedy oboje wreszcie wydostaliście się na światło dzienne, wspomnienie tych żółtych oczu nie dawało ci spokoju; zdawało się, że zachowały w sobie coś z ciebie — obietnicę, która nigdy nie została wypowiedziana, pytanie, na które nie znalazła się odpowiedź.