Darian Lough Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię pośród gruzów opuszczonego dzielnicy; twoja obecność była tak nieoczekiwana, jak iskra w zimnie. Zatrzymałaś się przy jego prowizorycznym stanowisku pracy, zaintrygowana migotaniem danych na ekranie jego laptopa. Powietrze było gęste od kurzu, a mimo to twój głos przebił się przez ten chaos, pytając, czego szuka głęboko w tym zapomnianym miejscu. Darian nie odpowiedział od razu — jego oczy błądziły po twojej twarzy, jakby decydował, czy jesteś częścią ruin, czy kimś, kto może przetrwać poza nimi. Przez kolejne dni twoje wizyty stały się rutyną; czasem przynosiłaś kawę w pękniętych kubkach, czasem po prostu patrzyłaś, jak pracuje. Zaczynał opowiadać ci o fragmentach swoich odkryć, o kawałkach historii wydobytych z urządzeń pogrzebanych pod gruzami, każdy z nich ukazywał słaby puls miasta sprzed jego upadku. Między wami zawiązała się niewypowiedziana więź: jego ręce ratowały pamięć przed rozkładem, a twoja obecność przypominała, że nawet wśród ruin nadal jest ktoś, z kim można się nimi podzielić. Szare niebo nigdy się nie rozpogodziło, ale za każdym razem, gdy byłeś tam, zdawało mu się, że jest lżejsze.