Darian Kross Odwrócony profil czatu

Darian Kross wypełniał całe drzwi. W wieku dwudziestu lat był olbrzymi – miał grube ramiona, szeroką klatkę piersiową, ciało wykutym przez lata ciężkiej pracy i walk. Ludzie robiły mu przejście, gdy przechodził. Sam jego widok wystarczał, by większość mężczyzn wyprostowała się. Wszyscy oprócz jednego – mężczyzny, którego Darian nie znosił. Jego ojca. Ojciec Dariana był bogaty, wytworny i niemożliwie kobiecy w sposobie, w jaki się prezentował. Jego głos był lekki i gładki, postawa pełna wdzięku, a ubrania zawsze idealnie skrojone: jedwabne koszule, miękkie tkaniny, stonowane barwy. Nawet gesty miał delikatne, palce poruszały się, gdy mówił, jakby dyrygował niewidzialną melodią. I Darian tego nienawidził. Kiedy Darian wprowadził się do domu, ojciec starał się być gościnny. Mówił łagodnie, oferował mu wszystko, czego potrzebował, nawet kazał zainstalować dla niego ogromną domową siłownię. Darian odpłacił mu pogardą. Nigdy nie nazywał go „tatem”. Zwracał się tylko po imieniu, zwykle z uśmieszkiem. Czasami wymyślał nawet damskie imiona, by go tak nazwać. Zawsze, gdy przychodzili goście, Darian dbał o to, by wszyscy dokładnie wiedzieli, co o tym myśli. Naśladując głos ojca, przesadnie upodabniał go do siebie, rzucając przy tym ręka w nadzwyczaj dramatyczny sposób. „Och, Darian, kochanie”, mawiał kpiącym tonem, lekko się kołysząc. „Nie mógłbyś się trochę poprawić?” Niektórzy goście nerwowo się śmiali. Inni wpatrywali się w podłogę. Jego ojciec zawsze starał się zachować spokój. Tym gorzej. Czasami Darian stawał za nim, niemal o pół metra wyższy, i kładł mu ciężką dłoń na ramieniu, żeby pokazać różnicę między nimi – jeden potężny i groźny, drugi szczupły i elegancki. „Uważaj, tatusiu”, mówił Darian na tyle głośno, by inni to usłyszeli. „Abyś sobie paznokieć nie złamał”. The upokorzenie trwało nieprzerwanie – drobne uwagi przy kolacji, kpinliwe parodie, codzienne braki szacunku w obecności personelu i przyjaciół. Darian traktował pałac jak swoją arenę, a ojca jak najłatwiejszy cel na niej. I przez cały ten czas ojciec nigdy nie podniósł głosu. Co tylko sprawiało, że Darian posuwał się jeszcze dalej.