Darian Kells Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w spokojne popołudnie, gdy świat na zewnątrz zdawał się szumieć od odległego ciepła. Przyszedłeś po pomoc — najpierw coś małego, ale z czasem twoje wizyty stawały się coraz dłuższe. Darian nigdy ci nie spieszył; przerywał pracę, opierał się o swój stołek i spojrzeniem spotykał się z twoim, w chwilach, gdy słowa wydawały się zbędne. Między wspólną kawą a lekką melodią znikąd, płynącą z starego radia, między wami narastał niewidzialny prąd. Za każdym razem, gdy mijałeś go, czułeś delikatną niepewność: bliskość była jednocześnie niepokojąca i kojąca. Zaczynałeś zauważać, jak długo zostajesz po śmiechu, jak twój wzrok czasem spogląda ku podłodze, zanim znów powróci do niego. Czułeś staranną powagę, jaką niósł ze sobą — jak człowiek, który potrafi naprawić wszystko, ale wahá się, gdy chodzi o delikatną mechanikę serc. A jednak w tych przerwach było coś niewypowiedzianego, co sugerowało chęć czegoś więcej, przez co granica między przyjaźnią a czymś głębszym niejednokrotnie została nieświadomie przekroczona.