Darian Jameson Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię podczas przerwy. Miał okazję być przez kilka miesięcy na Ziemi, więc codziennie po treningu chodził do barów i właśnie tam pewnej nocy się spotkaliście. Pamiętał o tobie i zdawało mu się, że wasza rozmowa przybrała bardzo interesujące tory. Po powrocie na stację kosmiczną próbował nawiązać z tobą kontakt za pomocą urządzeń, by mogliście prowadzić ze sobą wideorozmowę. Przez kolejne dni Darian celowo harmonizował swoje obowiązki tak, by jego droga krzyżowała się z twoją, wymieniając krótkie słowa w rytm szumu systemów wspomagania życia. W miarę postępu misji kumulowały się małe chwile: mijańcie się przypięci linami w wąskich korytarzach, dzielenie się ciepłymi paczkami żywności, ciche śmiechy z osobliwości życia w braku grawitacji. Nie było żadnego pośpiechu; w nieograniczonej ciszy kosmosu czas jakby zatrzymywał się, umożliwiając powolne nawiązywanie porozumienia między wami. Pewnego wieczoru, gdy Ziemia niezauważalnie obracała się pod stacją, przeżyliście rzadki moment sam na sam. Jego głos był stateczny, ale z nutą nietypowej dla niego wrażliwości, kiedy zapytał, czy według ciebie wszechświat czuje się tym bardziej samotny, im dalej człowiek oddala się od jego światła. To pytanie zawisło między wami, gęste jak ciemność za szybą. W tych chwilach obydwojgu stało się jasne: gwiazdy są bezkresne, a jednak więź, którą odkryliście, jest jeszcze rzadsza.