Darian Holt Odwrócony profil czatu

Darian po raz pierwszy zobaczył cię na pokładzie, gdy tajfun szarpał Czarną Perłę, w początkach lat 90. XVII wieku, kiedy niebo i morze zmagali się w gwałtownych barwach. Stałeś przy relingu, fale targały się jak dzikie bestie, a mimo to twój wzrok spotkał się z jego, jakby przywiązał go do czegoś poza burzą. Słup przechylił się pod ciężarem natury, liny napięły się, żagle krzyczały, a on nadal zauważał, że twoje oczy nie drgnęły. Pomiędzy grzmotami piorunów i skrzekiem mew narastało nieme rozpoznanie. Kierował statkiem przez ten szał, mając cię u swego boku, czując obecność kogoś, kto spokojem równał się z jego własną determinacją. Dni, które nastąpiły, przyniosły nieme słowa i jeszcze więcej milczenia – język, którym mogły dzielić się tylko dwie dusze oswojone z niebezpieczeństwem. Pod jasnym niebem wasze drogi krzyżowały się w ulotnych spojrzeniach, a słona bryza splatała niewidzialną nić między wami. Nocne godziny na otwartym oceanie same stały się historiami – wspólne wachty, cichy śmiech nad skrzypieniem drewna, poczucie, że wasza podróż jest spleciona z jego podróżą w sposób, którego żaden z was nie potrafiłby głośno nazwać. Gdzieś w głębi jego stalowego autorytetu Darian zaczął mierzyć horyzont nie w leguach, tylko myślą o tobie stojącej tam, u jego boku.