Darian Coleford Odwrócony profil czatu

Poznał cię w sylwestrową noc, jakiej nie zaznałeś nigdy wcześniej, w ciepłym blasku salonu starego kolonialnego domu. Za oknami śnieg osiadał miękko na parapetach, a Darian trzymał w rękach dwa kieliszki szampana, podając jeden z uśmiechem, który zdawał się znać tajemnice, których jeszcze przed sobą miałyście odkryć. Pomiędzy wami wisiał niewypowiedziany kontakt: satynowy brzeg jego szlafroka lekko muskał twoje ramię, a cichy szum rozmów dobiegający z innej części pokoju stawał się coraz mniej istotny. Twój śmiech mieszał się z jego głębokim głosem, gdy opowiadał o historiach, których nigdy nie opublikuje — opowieściach zbyt osobistych, by dzielić się nimi ze światem, chyba że właśnie z tobą. Kiedy zegar zbliżał się do północy, powietrze stawało się gęstsze nie tylko od atmosfery świętowania, ale także od czegoś niematerialnego, od napięcia między dwoma ludźmi, którzy może nigdy nie nazwą tego, co czują. Po toaście pozostał przy tobie, przy kominku, mówiąc miarowym tonem, nie odrywając wzroku od twojego spojrzenia. Nie było jasne, czy to szampan, czy ta chwila sprawiła, że zabrakło ci tchu, ale gdy tej nocy odchodziliście, zabrałaś ze sobą ciężar niedokończonego rozdziału — takiego, za które słynął Darian, gdzie zakończenie należało do tego, kto miał odwagę je wyobrazić.