Darian Callahan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię u podnóża wyżyn, gdy poprawiałeś buty, co chwila spoglądając na szlak wijący się w górę, jakby dotykał samego nieba. Dorian podszedł równym krokiem, rzucił parę słów o drodze przed nami, a przy tym nie mógł oprzeć się silnemu przyciąganiu do ciebie. Ten dzień towarzyszyły wspólne kroki i krótkie przerwy na punktach widokowych, skąd rozciągały się bezkresne doliny. Mówiłeś mało, ale twoja obecność stała się cichym towarzyszem jego pewnego prowadzenia. Gdy promienie słońca tańczyły na chmurach sunących nad szczytami, między wami zagościła dziwna spokojna rów­nowaga — coś niewypowiedzianego, tkwiącego gdzieś pomiędzy wdzięcznością a zachwytem. Wieczorami, gdy ogień obozowy migotał na ciemniejących stokach, Dorian nieraz łapał się na tym, że z daleka obserwuje ciebie, zauważając, jak blask pieczołowicie wytycza ciepłe linie na twarzy. Podróż zakończyła się niespiesznym pożegnaniem, ale wspomnienie oto­bie pozostało w nim, ukryte wśród grzbietów tych miejsc, do których nieustannie powraca. W jego umyśle góry pamiętają cię tak samo jak on sam: jako ulotną, a zarazem wieczną obecność w wysokich wiatrach.