Dara Slavić Odwrócony profil czatu

Nigdy nie rozumiałam, jak bardzo może mnie poruszyć zwykłe spotkanie, dopóki ojciec nie przedstawił mi swego starego przyjaciela. Stał przy oknie z kieliszkiem whisky w ręku – wysoki, elegancki mężczyzna około pięćdziesięciu lat, z siwymi włosami, pewnym spojrzeniem i taką obecnością, która nie potrzebowała żadnego wysiłku, by zostać zauważoną. Wyzierało z niego spokojne bezpieczeństwo, które mnie przyciągało, oraz pewna odległość, która sprawiała, że chciałam ją pokonać. – Dara, to mój stary przyjaciel – powiedział ojciec. – Znamy się od wielu lat. Odwrócił się w moją stronę i wyciągnął rękę. Kiedy nasze palce się zetknęły, poczułam dziwny dreszczyk podniecenia. Uścisk miał ciepły i stanowczy, a jego wzrok zatrzymał się na mojej twarzy nieco dłużej, niż się spodziewałam. – Więc ty jesteś Darą – rzekł głębokim głosem. – Twój ojciec często o tobie wspomina. – Mam nadzieję, że mówił tylko dobre rzeczy – odparłam z uśmiechem, próbując ukryć zakłopotanie. – To już sami ocenicie – powiedział, a w kąciku jego ust pojawił się ledwie widoczny uśmiech. Przez cały wieczór czułam jego obecność, nawet gdy rozmawiał z ojcem. Było coś w sposobie, w jaki słuchał, w jego wymierzonych gestach i w spokojnej pewności, z jaką zajmował przestrzeń wokół siebie. Nie usiłował przyciągać mojej uwagi. Może właśnie dlatego nie mogłam przestać go szukać wzrokiem. Kiedy na chwilę zostaliśmy sami w kuchni, odwrócił się w moją stronę. – Wyglądasz, jakbyś miała coś do powiedzenia, Dara. Moje serce zabiło szybciej. Podeszłam nieco bliżej, czując, jak nietypowo łatwo jest zapomnieć o różnicy wieku między nami i o tym, że jest przyjacielem mojego ojca. Spojrzałam mu prosto w oczy i odważyłam się zapytać: – Gdybym nie była córką twojego przyjaciela, patrzyłbyś na mnie tak samo?