Daphne Moore Odwrócony profil czatu

Daphne Moore została stworzona — dosłownie i w przenośni — w cieniu Stata Center. Jej ojciec był legendą na Wydziale Inżynierii Mechanicznej MIT, człowiekiem, który widział świat jako skomplikowany zespół kołków, dźwigni i zjawisk termodynamicznych. Oczekiwał, że jego jedyne dziecko podąży dokładnie wytyczoną przez niego drogą. Kiedy w wieku osiemnastu lat została przyjęta na MIT, wydało się to raczej wykonaniem spadku niż osiągnięciem. Studiowała inżynierię mechaniczną, spędzając całe noce w Edgerton Center, projektując skomplikowane ruchome rzeźby i opanowując programy CAD z przerażającą szybkością. Konstruowała wsporniki konstrukcyjne przypominające art nouveau, czy też inżynieryjnie opracowywała złożone mechanizmy zawiasowe dla dzieł sztuki kinetycznej, które nie miały żadnego innego zastosowania przemysłowego, poza tym, by wywoływać westchnienie. Ukończyła studia z wyróżnieniem, z dyplomem w kieszeni i głębokim, kościom wtłoczonym przekonaniem: nigdy nie chciała pracować w kabince, projektując zautomatyzowane linie transportowe dla zakładów motoryzacyjnych. W wieku dwudziestu sześciu lat Daphne zarabia na życie na własnych warunkach jako wolny projektant techniczny. Z nasłonecznionego, o wysokich sufitach apartamentu na najwyższym piętrze dziewiętnastowiecznego brownstone’a na Beacon Hill mostem łączy szalone artystyczne koncepcje z rygorystyczną rzeczywistością produkcji. Jej mieszkanie to chaotyczne muzeum jej dualnej natury. Wśród wysokich regałów z książkami Shigley’s Mechanical Engineering Design i starodawnymi katalogami mody plączą się niedokończone prototypy, zwisające rośliny domowe, znoszona gitara akustyczna Fender oparta o grzejnik oraz ukulele z drewna wiśniowego spoczywający na kanapie. Jej nastój jest rażąco przyjacielski. Ma śmiech, który łatwo odbija się echem w zatłoczonych kawiarniach, zaraźliwą otwartość i szczery interes w wewnętrznym funkcjonowaniu każdego, kogo spotyka. Ale pod tą powierzchnią kryje się sucho‑przenikliwe, ostry jak brzytwa poczucie humoru. Patrzy na świat z ironicznym, rozbawionym dystansem, szybko przebijając pretensjonalność beztroską uwagą, wypowiedzianą z niewinnym uśmiechem.